هرچقدر هم كه درگير اين جمله شده باشي كه :

تنهايي خيلي بهتر است .

هرچقدر هم كه سعي كني مسير دانشگاه تا خانه را پياده روي كني و موزيك گوش بدهي

و حتي يك ثانيه هم جز خودت نخواهي به كس ديگري فكر كني ،

هرچقدر هم از تنها به سينما و كافه و مهماني رفتن معذب نشوي

حتي وقتي كه انگار همه يك قراردادي بسته اند

كه آن روزي كه تو قصد تنهايي رفتن به اين مكان ها را ميكني جفت جفت بشوند

و از رو به رويت رد بشوند و تو لبخند بزني ،

هرچقدر هم بخواهي به آينده ي شغلي و تحصيلي

و چه و چه اي فكر كني

كه هيچ نيازي به متاهل بودن و متعهد بودن ندارد ،

يك وقت هايي يك جاهايي به يك نفر دوم نيازمند ميشوي ،

يك وقت هايي بايد كسي باشد كه روي كاناپه بنشيني

و تند تند و با عصبانيت برايش از اينكه چقدر استاد مزخرفي اين ترم برداشتي

و هيچي از حرف هايش نميفهمي و چقدر بد دهن و بي ادب است بگويي

حتي اگر او مدام از توي آشپزخانه كابينت ها را يكي يكي باز و بسته كند

و يك دفعه حرفت را قطع كني كه : قهوه توي كابينت بالاي گاز است .

و خوب بداني كه هيچ كدام از حرفايت را نشنيده باز هم يك نفر بايد باشد.

يك وقت هايي كه همين طور كه داري ظرف هاي شام را ميشوري

بيايد از توي يخچال يك سيب بردارد چشم هايش را ريز كند كه :

اون پيرهن سورمه ايم رو واسه فردا اتو ميكني؟

نگاهش كني لبخند بزني كه آره و اصلا هم نخواهي بگويي:

كه چقدر امروز خسته شده اي و از وقتي از سركار برگشته اي چقدر سرت درد ميكند.

يك وقت هايي يك جاهايي به يك نفر دوم نيازمند ميشوي

كه توي بالكن آخراي شب همين طور كه ليوان چاي توي دست اش است

و خيره شده به چراغ هاي روشن ساختمان هاي رو به رو

از پشت بياي و بترساني اش ليوان چاي بريزد روي دست اش

و دستش را توي هوا تكان بدهد و چشم هايش را از سوزش ببندد

بغلش كني كه : ببخشيد ببخشيد ، و خودت را پشت هم فحش بدهي.

يك وقت هايي يك جاهايي به يك نفر دوم نيازمند ميشوي ،

نه براي اين كه دوست داشته بشوي ،

محبت خرجت كند يا به تو توجه كند ،

يك وقت هايي دلت دوست داشتن كسي جز خودت را مي خواهد ،

محبت كردن ، توجه كردن به كسي جز خودت ،

يك وقت هايي نياز داري به خودت ثابت كني كه زنده اي.