صلی الله علیک یا سیدنا الغریب , سیدنا المظلوم , سیدنا العریان , سید العطشان یا اباعبدالله

 بااحتیاط تا که نیفتد ستاره ای                        

                     می ترسم آن که گیر کند گوشواره ای

چشم مخدرات به سمت نگاه تو                   

                     دوشیزگان محترمه در پناه تو

با حوریان رفته به زیر نقاب ها                       

            یک لحظه روبرو نشدند آفتاب ها

این حوریان عزیز خدایند و بس، همین               

    این دختران کنیز خدایند و بس، همین

این دختر علیست که بالش شکستنیست          

       ناموس اعظم است و وقارش شکستنیست

از این به بعد ماهِ حرم آفتاب باش                  

          عباس جان مراقب این با حجاب باش

این دختران من که بیابان ندیده اند                

          در عمر خویش خار مغیلان ندیده اند

یک لحظه هم ز خیمه ی طفلان جدا نشو        

               جان رباب از دم گهواره پا نشو

تو هستی و اهالی این خیمه راحتند               

       در زیر سایه ات همه در استراحتند

تو هستی و به روز حرم شب نمی رسد            

      چشم کسی به قامت زینب نمی رسد

یک عده یوسف اند و یک عده مریم اند              

       احساس می کنم همه دلواپس هم اند

احساس می کنم که جوابم نمی دهند           

               با آب آب گفتنم آبم نمی دهند

راضی ام و رضایت یزدانم آرزوست                    

       از سنگ ها شکستن دندانم آرزوست

من راضیم به پای خدا دست و پا زنم                

                 با صورتم به خاک بیفتم صدا زنم

جام بلا به دست گرفتیم ما دو تا                   

             این جام را الست گرفتیم ما دو تا

میخواستیم عبد شدن را نشان دهیم                

              پیغمبر و علی و حسن را نشان دهیم

آفتاب محرم برمی اید و کربلای دل را در پرتو خود می سوزاند.

 سرخی بیرق ایستادگی از گلدستة دست ها بالا می رود و در باد به حرکت در می اید.

عطر شهادت مشام را می نوازد و چشم ها در انتظار طراوت اشک به تماشا می نشیند.

عقربه زمان روی نقطة پنجم عشق قفل می شود.

 خواب ها از چشم های خسته می گریزد و حسینیة سینه ها سیاه پوش می شود.

 آری محرم شده و انتظار لباس های مشکی به سر آمده است.

این شب ها باید به سوگ نشست.

 هر شب به سوگ ستاره ای از آسمان حسین(ع) .

جایی برای آدمِ کشتی شکسته هست ، در عرشه سفینه ات ای نوح کربلا ؟؟؟

  ســـلام مــن بــه مـحـرم، مـحـرم گــــل زهــرا         

                                            بـه لطـمه‌هـای ملائـک بـه مــاتـم گــل زهـرا                       

ســـلام مـن بـه مـحـرم بـه تشنـگی عـجـیـبـش      

                                            بـه بـوی سیـب زمـینِ غـم و حـسین غریـبش                    

ســـلام من بـه محـرم بـه غصـه و غــم مـهـدی     

                                            به چشم کاسه ی خون و به شال ماتم مـهـدی                

ســـلام من بــه مـحـرم بـه کـربـلا و جـلالــش       

                                            به لحظه های پـرازحزن غرق درد و ملامش                      

ســـلام مـن بـه مـحـرم بـه حـال خستـه زیـنـب     

                                            بـه بــی نـهــایــت داغ دل شـکــستــه زیـنـب                    

ســـلام من به محرم به دست ومشک ابوالفضل     

                                            بـه نـا امیـدی سقـا بـه سـوز اشـک ابوالفضل                    

ســـلام مـن بـه مـحـرم بـه قــد و قـامـت اکـبـر      

                                            بـه کـام خـشک اذان گـوی زیـر نـیزه و خنجر                     

ســـلام من به محرم به دسـت و بـازوی قـاسم    

                                            به شوق شهد شهادت حنـای گـیـسـوی قـاسم               

ســـلام مـن بـه مـحـرم بـه گـاهـواره‌ی اصـغـر      

                                           به اشک خجلت شاه و گـلـوی پـاره‌ی اصـغـر                   

ســـلام مـن بـه مـحـرم به اضـطـراب سـکـیـنـه   

                                           بـه آن مـلـیـکـه، کـه رویش ندیده چشم مدینه                 

ســـلام مـن بـه مـحـرم بـه عـاشـقـی زهـیـرش 

                                          بـه بـازگـشـتـن حُر و عروج خـتـم به خیرش                  

ســـلام من بـه محرم بـه مسـلـم و به حـبـیـبش

                                          به رو سپیدی جوُن و به بوی عطر عجیـبـش  

ســـلام من بـه محرم بـه زنگ مـحـمـل زیـنـب     

                                         بــه پـاره، پـاره تــن بــی سـر مـقـابـل زیـنـب

ســـلام من به محـرم به شـور و حـال عیـانـش    

                                         ســـلام من به حسـیـن و به اشک سینه زنـانش 

آب را گل نكنید . . .

شاید از دور علمدار حسین،

مشك طفلان بر دوش،

زخم و خون بر اندام،

می رسد تا كه از این آب روان،

پر كند مشك تهی، ببرد جرعه آبی برساند به حرم،

تا علی اصغر بی شیر رباب، نفسش تازه شود و بخوابد آرام . . .

آب را گل نكنید . . .

كه عزیزان حسین، همگی خیره به راهند كه ساقی آید،

و به انگشت كرم گره كور عطش بگشاید . . .

آب را گل نكنید . . .

كه در این نزدیكی،عابدی تشنه لب و بیمار است، در تب و گریه اسیر . . .

آب را گل نكنید . . .

كه بود مهریه مادرشان، نه همین آب كه هر جای دگر،

رود و نهری جاریست، مهر زهرای بتول است،

از این است كه من میگویم

آب را گل نكنید، آب را گل نكنید . . .

اصلا حسین جنس غمش فرق می کند

این راه عشق پیچ و خمش فرق می کند

شاعر شدم که شعر بگویم برایشان

این خانواده محتشمش فرق می کند

این جا گدا همیشه طلبکار می شود

اینجا که آمدی کرمش فرق می کند

مرده زنده می شود از ذکر یا حسین

عیسای اهل بیت دمش فرق می کند

از نوع ویژگی دعا زیر قبه اش

معلوم می شود حرمش فرق می کند

تنها نه جنس عزا و جنس ماتمش

بلکه سیاهی علمش فرق می کند

من از «حسین منّی» پیغمبر خدا

فهمیدم حسین همه اش فرق می کند

کعبه یک زمزم اگر در همه عالم دارد

چشم عشاق تو نازم که دو زمزم دارد

هر کجا ملک خدا هست ، حسینیه ی توست

هر که را می نگرم شور محرم دارد

نه محرم ، نه صفر ، بلکه همه دوره ی سال

کعبه با یاد غمت جامه ی ماتم دارد

روضه خوان تو خدا ، گریه کن تو آدم

اشک ارثی است که ذریه ی آدم دارد

نازم آن کشته که تا صبح قیامت زنده است

سلطنت همچو خدا در دل عالم دارد

اشک در ماتم تو بس که عزیزست حسین

جای در چشم رسولان مکرم دارد

می کند آتش دریای غضب را خاموش

هرکه در دیده ی خود یک نم از آن یَم دارد

جگرم زخمی آن کشته که زخم بدنش

هر دم از زخمِ دگر ، دارو و مرهم دارد...

کاش با خونم به روی نامه ها 

می نوشتم یا حسین کوفه نیا 

کوفه یک شهر پر اشوب و پراز نیرنگ است

میهمان داری این قوم فقط با سنگ است

رسمشان حیله گری است،سنتشان تزویر است

بهر قتلت به کف کودکشان شمشیر است

به دل مردم نیرنگ و ریا واهمه نیست

به لب هیچ کسی زمزمه ی فاطمه نیست

غیر چندین گل نیلوفر پژمرده تو

همه هستند حسین خصم قسم خورده ی تو

ترسم این قوم که همه فتنه گر و خیره سرند 

خواهر غم زده ات را به اسیری ببرند

چاره ای کن که ز مرغان حرم پر نبرند

پیش چشمان سکینه سر اصغر نبرند

چاره ای کن رخ گل های تو نیلی نشود

سهم اطفال مصیبت زده سیلی نشود

مــا را برای وداع آخر با پــدر خواندند...

همگی بی صـدا میگریستیم و دسـتان مهـربانش را

میبوسیدیم...

پدر هر یک از ما را با جملاتی نصیحت کرد و در انتها گفت :

عباسم کجاست؟

طبق معمــــول حجب و حـــیا مانع از آن شده بود که در جــمع خــــانواده حاضر شود.

وقتی به خواست پدر داخل شد و کنار بستر نشست

گویی یکباره گره از بغض فرو خورده اش

گشوده شد.

سر بر زانوی پدر گذاشت و همچون ابر بهاری گریست..

چنان به درد میگریست که چشمان ما و پدر به اشک نشسته بود

پدرم دست عباس را در یک دست و دست حسین را در دست دیگر گرفت.

او بهترین تصمیم راگرفته بود.

همه از میزان علاقه متقابل حسین و عباس باخبر بودند.

چه خوب که پدرم در این لحظات عباس را به حسین می سپرد...

اما پدر دست حسین را در دست عباس گذاشت و گفت :

عباس جان برادرت حسین را بعد از خدا به تو می سپارم.

همچون چشمانت از او مراقبت کن.

مبادا او را تنها بگذاری؟

عباس گفت:به چشم ای امیر المومنان...

و با چشمانی اشک بار دست پدر و برادرمان حسین را بوسید

" دو دست دادی و دست دو عالم به سوی توست یا ابالفضل "

 

نام ما را ننویسید ، بخوانید فقط

سر این سفره گدا را بنشانید فقط

آمدم در بزنم ، در نزنم می میرم

من اگر در زدم این بار نرانید فقط

میهمان منتظر دیدن صاحب خانه ست

چند لحظه بغل سفره بمانید فقط

کم کنید از سر من شر خودم را ، یعنی

فقط از دست گناهم برهانید فقط

حُرّم و چکمه سر شانه ام انداخته ام

مادرم را به عزایم ننشانید فقط

صبح محشر به جهنم ببریدم اما

پیش انظار گنهکار نخوانید فقط

پیش زهرا نگذارید خجالت بکشیم

گوشه ای دامن ما را بتکانید فقط

حقمان است ولی جان اباعبدالله

محضر فاطمه ما را نکشانید فقط

سمت آتش ببری یا نبری خود دانی

من دلم سوخته گفتم که بدانید فقط

گر بنا نیست ببخشید نبخشید اما

دست ما را به محرم برسانید فقط

بیایید در ماه محرم اگر زنجیر میزنیم ، قبل از آن زنجیر غفلت از پای خود باز کرده باشیم …

اگر که سینه میزنیم ، قبل از آن سینه دردمندی را از غم و آه پاک کرده باشیم …

خوب است اگر اشکی میریزیم ، قبل از آن اشک از چهره ی مظلومی پاک کرده باشیم …

یا حسین …

هزار خرقه عوض کرد روزگار و هنوز

حدیث پیرهن کهنه ی تو پابرجاست …